prince_zatan

 

 

 

 

 

 

 

อันจะกล่าวบทไป ฟังทางนี้กันหน่อย ว่าด้วยเรื่องของปี 2012 หรือว่าง่าย ๆ 

วันโลกแตกครับ แต่แน่นอนผมไม่ได้มาพูดถึงวันโลกแตกของปี 2012 หรอก

เพราะมันมีเวลาให้เราได้พิสูจน์กันอีก 1 ปี แล้วเราค่อยมาดูกันครับ

ว่าปีหน้า...โลกจะแตกจริง ๆ รึเปล่า...แหม มันช่างน่าสนุกอะไรอย่างนี้นะ หึหึหึ

 

แต่เพราะว่าปี 2012 นั่นยังอีกยาวไกล เลยมีบางคนที่พยายามตีความหรือจะถอดความอะไรก็ช่างเหอะ มาบอกกล่าวให้มนุษยชาติทั้งหลาย ได้ซ้อมวันโลกแตกกันก่อน

...ใช่แล้วครับ มีคนพูดกันว่า วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ.2554 (หรือ ปีค.ศ.2011 นั่นหล่ะ)

 เป็นวันโลกแตกครับ...

//เหลือบไปมองดูนาฬิกา

P : ฉิบหาย !!! นี่มันก็วันที่ 21 แล้วนี่หว่า !!! ตายล่ะ...โลกจะแตกแบ้วววววว

Z : อย่าบ้าให้มากความ เค้าหมายถึงทางฝั่งอเมริกานู่น ถ้าตามเวลาไทยน่ะ...มันต้องเป็นวันที่ 22 ว่ะ

เอ๋ !? หรือว่า...การที่โลกแตก มันจะเหมือนเป็นการเล่นเวฟ ไล่แตกจากซีกโลกฝั่งเราก่อน

แล้วค่อยลามไปเรื่อย ๆ จนไปถึงอีกซีก

และในสุดท้าย ผมไม่อยากพูดอะไรมากครับ ขอทิ้งแค่รูปน่ารัก ๆ ให้คนที่เข้ามาในบล็อคของผมได้ดูกัน ก่อนที่เราจะเข้าประเด็นของเอนทรี่นี้ต่อไปนะครับ

 

 

 

 

ปล3.ผมทำนายได้แม่นจริง ๆ นะครับ เพียงแต่ผมไม่ได้เจาะจงว่า 'ฝนจะตกที่ไหน เหงื่อใครจะออกบ้าง' 555


...


..

.


เอาล่ะครับ ผมขอกลับเข้าประเด็นหลักของเอนทรี่นี้เลยแล้วกันนะครับ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาจริง ๆ แล้ว เนื้อหาของเอนทรี่นี้ จะมีความเกี่ยวข้องสืบเนื่องมาจากเอนทรี่ที่แล้วหรือว่าง่าย ๆ ก็คือ...เอนทรี่ภาคต่อนี่เองล่ะครับ 555

P : อย่าไปสนใจนายบ้าข้างบนเลย เราไปพบกับเนื้อหาของเอนทรี่นี้กันเลยดีกว่า







...ผมกำลังสับสน... 

 

 

ผมไม่แน่ใจในตัวเอง และผมก็เชื่อว่าทุกคนก็น่าจะเคยเป็น

ผมเป็นผู้ชายที่กำลังใส่หน้ากาก ใช่...ผมกำลังใส่หน้ากากเข้าหาคนอื่น 

 

...เพราะอะไร?... 

 

เพราะผมเป็น 'ผู้ชาย' ไงล่ะครับ

ผมจึงไม่อยากให้ใครเห็นสีหน้าและน้ำตาที่มีผมจึงเลือกที่จะใส่หน้ากาก

เพื่อปกปิดสีหน้าที่เศร้าหมองและน้ำตาที่กำลังรินไหลออกมา 

 

...แต่ผมก็กำลังสับสน... 

 

เพราะในตอนนี้ ผมเริ่มจะไม่แน่ใจตัวเองว่าตอนนี้...ที่ผมกำลังยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มของหน้ากาก

หรือรอยยิ้มจากสีหน้าปกติของผมกันแน่

ผมยิ้มได้...เพราะหน้ากากผมยิ้ม หรือเพราะผมยิ้มออกมาจากใจจริงกันแน่ 

 

...หรือเพราะผมใส่หน้ากากไว้นานเกินไป จนผมแยกแยะไม่ออก...

...หรือเพราะผมใส่หน้ากากไว้นานเกินไป จนหน้าของผมมันยิ้มไปเอง โดยที่หัวใจผมมันไม่ได้ยิ้มด้วยเลย?...  

 

 

...  

 

 

..  

 

 

.  

 

 

...ผมเลยสับสนในตัวเอง...

 

 

หายไปนานนะครับ

แฮะ ๆ ที่หายไปนาน หากจะถามถึงสาเหตุ ผมก็ไม่ขอบอกดีกว่า

เออ...นั่นสิ แล้วจะพูดกันทำไมนะเรา

 

เดี๋ยว ๆ สิ เรื่องพูดน่ะ มีอยู่แล้ว 

 

 

จริง ๆ เอนทรี่นี้ ผมตั้งใจไว้ว่าจะเป็น 'เอนทรี่โหลดโหด'แต่พอมานั่งนับ ๆ ดู มันโหลดโหดเกินไป (แค่รูป 70 กว่ารูปเอ๊งงงง)

ผมเลยตัดสินใจ ตัดแบ่งลงทีละพาร์ท ๆ ดีกว่าเนอะ

...ซึ่งขอยกไปเป็นเอนทรี่หน้าแล้วกันนะครับ...

เอาเป็นว่าเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาอันมีค่า...เราก็เข้าประเด็นกันเลยดีกว่าเนอะ

 

 

 

 

...คนอื่นมองผมว่าเป็นคนไม่จริงจัง เสแสร้ง แกล้งทำ...

ทั้ง ๆ ที่พวกเขาไม่เคยคิดที่จะเข้ามาถามผมซักคำ แม้แต่น้อย...ว่าที่ผมทำ เพราะอะไร?  

 

 

ผมใช้ชีวิตโดยที่ปกปิดสีหน้าที่แท้จริงเอาไว้

ภายนอก...สำหรับคนรอบข้างผม อาจจะมองเห็นว่าผมกำลังยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลา

เพียงแต่หากเป็นใครซะคน ที่เข้าใจผมได้ดีจริง ๆ จะรู้ได้เลยว่า...นั่นมันไม่ใช่ผมในตอนนี้  

อีกสีหน้าหนึ่งของผม...ผมกำลังร้องไห้ ผมกำลังเสียใจ

แต่ผมไม่สามารถแสดงมันออกมาให้คนอื่นเห็นได้

จะมีทางไหนบ้างล่ะ?...ผมถามกับตัวเองในใจ  

ผมใช้เวลานั่งครุ่นคิดกับตัวเอง อยู่ในห้องมืด ๆ ที่มีเพียงควันบางเบาลอยอยู่เป็นเพื่อน

คิดแล้วคิดอีก คิดแล้วคิดอีก คิดแล้วคิดอีก...ผมนั่งอยู่แบบนี้ โดยที่เวลาได้ผ่านไปเรื่อย ๆ

จนในที่สุด...ผมก็หาวิธีที่ไม่ต้องแสดงสีหน้า แววตา และความรู้สึกที่แท้จริง    

 

 

...  

 

 

..   

 

 

.    

 

 

...ผมหยิบหน้ากากขึ้นมาใส่...

...มันเป็นหน้ากากยิ้ม...

...และผมเชื่อว่า ทุก ๆ คนเมื่อเห็นมัน ก็จะยิ้มตามหน้ากากที่ผมใส่...

...แต่ผมจะยิ้มไปกับมันจริงรึเปล่าน่ะเหรอ? จะเสียเวลาคิดไปทำไม คงไม่มีใครสนใจในจุดนี้หรอก...

...ผมก็ได้แต่หวังว่า มันจะมีสักวัน วันที่ผมสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้โดยที่แสดงถึงสีหน้าที่แท้จริง...โดยไม่ต้องใช้หน้ากากอันนี้...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่เอาจริง ๆ นายปอมไม่ได้ชั่วร้ายนะครับ

เพียงแค่ชอบมีคนใกล้ตัวบ่น ๆ ให้ฟังเสมอ

ว่าเวลาเห็นผมยิ้มกรุ้มกริ้มทีไร มักจะมีความคิดอะไรแผลง ๆ หลุดออกมาจากปากทุกที

 

(เอ่อ...เห็นกรูวิปริตขนาดนั้นเชียว?)

 

แต่ก็อย่างว่าน่ะนะครับ ผมเองก็เป็นคนชอบทำอะไรแผลง ๆ

อะไรที่ชาวบ้านเค้าไม่คิดจะทำกัน ไม่กล้าทำกัน...ผมก็ทำมัน

ยกตัวอย่างง่าย ๆ แล้วกันเนอะ

 

 

ไม่ว่าจะเป็น...เด็กเก็บขวดเอย

 

 

 

หรือจะเป็น...พ่อมดเอย

 

 

 

หรือจะ...ขึ้นไปบนภูแล้วให้เพื่อนถีบ

 

 

 

หรือจะ...ไปนอนเป็นลิงตากแห้ง

 

 

 

 

หรือจะเป็น...แก๊งค์เด็กแว้นซ้อนสาม

 

 

 

 

 

แต่เหนือสิ่งอื่นใดแล้ว...ในบรรดาหลาย ๆ สิ่งที่เพื่อนผมต่างให้คำนิยามถึงตัวตนผมมากที่สุด

คงจะหนีไม่พ้น...

 

 

 

ยังไงก็ตาม เพื่อน ๆ ผมต่างก็บอกว่า...ขอให้นายปอม รักษาสภาพปากหมา กวน **ติ๊ด** เช่นนี้เอาไว้

ให้เหมือนมหาสมุทรที่ยังคงรักษาความเค็ม

 

นายปอมขอให้สัตย์สัญญาว่า...ผม !!! นายปอม จะกวน **ติ๊ด** พวกมึง จะปากหมาพวกมันไปเรื่อย ๆ

 

 

 

...ผมนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง...

...หันไปนอกหน้าต่าง มีเพียงท้องฟ้าสีดำที่แต่งเติมไปด้วยจุดเล็ก ๆ ของแสงดาว...

 

...ไร้สรรพเสียง...

...ไร้ผู้คน...

...และไร้ความคิด...

 

...ผมยังคงนั่ง นั่ง และนั่งอยู่ตรงนี้มาตลอด...

...ผมนั่งและคิด คิดถึงเหตุผลและสาเหตุนานานัปประการ...

 

...เพราะอะไรมันถึงมีวันนี้...

...เพราะอะไรผมถึงนั่งอยู่แบบนี้...

...และ...เพราะอะไร ผมถึงอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้...

 

...วันนี้เธอจากผมไป...

 

...อ่า...แสงแรกของวันมาถึงแล้ว มันคงจะถึงเวลาแล้วสินะ...

...เวลาที่ผมควรที่จะล้มตัวลงนอน และลืมเรื่องราวอันโหดร้ายที่เกิดขึ้นไป...

 

 

...หลายเดือนที่ผ่านมา ผมทำแบบนี้มาตลอด...

...แต่คืนนี้มันดูแปลกไป...

...ผมเริ่มที่จะเดินออกไปข้างนอก พบเจอกับผู้คนอีกมากมาย ที่หลงใหลในบรรยากาศของค่ำคืน...

...ผมพบเจอเพื่อนใหม่มากมาย แม้จะเป็นเพียงเหมือนสายลมที่พัดผ่านมาชั่ววูบหนึ่ง...

...แต่มันก็ทำให้ผมรู้ว่า...บนโลกนี้ ยังมีอีกหลายคนนัก ที่เป็นเหมือนผม...

 

...จนค่ำคืนหนึ่ง ผมได้เจอเธอ...

...เธอคนนี้ เหมือนเข้ามาช่วยเติมเต็มในใจผม...

...ผมรู้จักกับเธอมานานมาก...

...ผมจำได้ถึงวันแรกที่เจอเธอ ผมชอบเธอ แต่เธอกลับบอกผมว่า...ผมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด...

 

...แต่คืนนี้ คำพูดมากมาย ความรู้สึกต่าง ๆ ได้พรั่งพรูออกมาจากปากเธอ...

...เธอตัดพ้อกับผม เธอชอบผม แต่ผมไม่เคยมองมาที่เธอเลย...

...ผมเองก็อยากจะพูดแบบนั้นกับเธอ...

...แต่ผมนิ่งไป...

 

...คืนนั้น ผมใช้เวลาทั้งคืนที่จะนั่งตัดสินใจ...

...และค้นหาคำตอบของหัวใจของผม...

...คนเก่า...ผมยังคิดถึงคนึงหาเธออยู่...

...แต่ก็ถึงเวลาแล้วมิใช่หรือ? ที่ผมจะต้องเดินออกไปจากสถานการณ์เช่นนี้...

...ผมไม่อยากเศร้า ไม่อยากจมอยู่กับความเสียใจอีกแล้ว...

...ผมอยากเจอแสงสว่าง...

 

 

...และเธอก็เป็นแสงสว่าง ที่สาดส่องเข้ามาให้ผมมีแรงก้าวเดินต่อไป...

 

 

...และจากนี้ไป เธอจะเป็นคนสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนนอน และเป็นคนแรกที่ผมพบตอนเช้า...

 

 

 

...แด่เธอคนนั้น ที่กล้าพูดความจริงกับผม และเดินจากผมไป...

...แด่เพื่อนสาวที่ผมรักมากที่สุด...

...และ...แด่ความรักของสองเรา ที่จะสร้างมันขึ้นมา...

 

 

 

 

//หายไปนานครับ ไม่ได้ไปไหน แต่แค่เกิดเรื่องราวต่าง ๆ มากมายขึ้น

ล้วนแต่ทำให้เสียใจ เศร้าใจ แต่ก็ผ่านมันมาได้แล้วครับ 555